دموکراتهای میانهرو در لاس وگاس، در حالیکه برنی سندرز در نوادا به سمت یک پیروزی چشمگیر حرکت میکرد، با هراس تنها نظارهگر ماجرا بودند؛ اما این خود پیروزی نبود که تعجببرانگیز بود. سندرز به مخالفانش نشان داد که چگونه میتواند در بین رأی دهندگان لاتین تسلط داشته باشد و سیر پیروزیاش درکارولینای جنوبی و احتمال برتری سهشنبهاش در این ایالت، نمایندگان دموکرات را به وحشتی تمام عیار انداخته بود.
مت بنت از گروه چپ میانه (راه سوم) پس از پیروزی سندرز در نوادا گفت: «در بیش از ۳۰ سال فعالیت سیاسی، هرگز نشده بهمانند این روزها که افراد بیشماری با تشویش و ناراحتی به من پیام بدهند، ایمیل بفرستند و تماس بگیرند.» مت بنت به جد معتقد است که پیروزی برنی سندرز در انتخابات درون حزبی دموکراتها، مهر تأییدی خواهد بود بر انتخاب مجدد ترامپ در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۰.
«باورش سخت است ولی ما داریم به پرتگاه سقوط میکنیم. فکر میکنم میتوانستیم مجلس را هم از دست بدهیم. اگر این کار را انجام دهیم، هیچ راهی برای متوقف کردن ترامپ وجود نخواهد داشت. امروز بدترین و ناراحت کنندهترین روزم در دوران فعالیت سیاسیام بوده است.»
گرچه حامیان بایدن در حزب دموکرات بسیار تلاش کردند تا با همبستگی پیرامون وی، حزب را متقاعد کنند که او بهترین امید برای حذف رقیب (برنی ساندرز) خواهد بود؛ ولی آن حس اضطرار اولیه که در میان دموکراتهای مستقر برای متوقف کردن ترامپ وجود داشت، اکنون از بین میان رفته است.
به گفته دو تن از حامیان مالی آگاه از مذاکرات پشت پرده، کمیتهای عالی مذاکراتی را با حامیان بسیاری از نو آغاز کرده است که پیشتر از حمایت مالی به نفع معاون پیشین رییس جمهوری اجتناب کرده بودند. آنان انتظار داشتند که مایک بلومبرگ میلیاردر معروف، به عنوان چهرهای معتدل و میانهرو در انتخابات درون حزبی ظاهر شود. از جمله مواردی که نیروهای طرفدار بایدن به حامیان مالی میگویند این است که: «بلومبرگ نمیتوانست بر سیاستهای گذشتهاش (شهرداری نیویورک) که اقلیتها را از خود رانده بود غلبه کند.»
سیمون روزنبرگ، رهبر شاخه دموکرات نو که بهعنوان استراتژیست ارشد برای کمیته کمپین کنگره دموکراتها در سال ۲۰۱۸ فعالیت میکرد، میگوید:
«برای رسیدن به ثبات، بایدن بهترین گزینه است.»
وی میگوید: «بایدن تنها شخصی است که میتواند سندرز را از میان به در کند. من گمان نمیکنم که بلومبرگ بتواند به اندازه کافی از هجمهای که برای ماندن یا پیروزی در رقابت متحمل گشته، بازیابی مجدد و خوبی داشته باشد.»
در همین حال دو منبع آگاه گفتند که در ساعات اولیه پس از پیروزی سندرز در نوادا، یک نماینده پرنفوذ از کارولینای جنوبی (جیم کلایبرن Jim Clyburn) به سرعت از جو بایدن حمایت کرده و وی را شخصی دانسته که میتواند حمایت آمریکاییهای آفریقاییتبار را برای تحکیم مواضع به خود جلب کند.
پیش از این در روز یکشنبه کلایبرن در یکی از برنامههای تلویزیونی هشدار داده بود که کارولینای جنوبی هرگز با یک سوسیال دموکرات در رقابتها موافق نخواهد بود.
وی به جورج استفانوپولیس گفت: «ما میخواهیم به مردم اجازه دهیم که بدانند ما در مورد نامزدها چه احساسی داریم و این احساس ممکن است با نوادا یا نیوهمپشایر یا حتی آیووا همخوانی نداشته باشد.»
ولی با همه اینها و تعدد طیفهای میانهروی مخالف سندرز، راه وی همچنان بدون ضدیت چشمگیری در حال هموار شدن است. شاید چون مخالفینش بیش از هر زمانی پراکنده و متشتت هستند.
کریس لیپینکات (استراتژیست دموکرات در تگزاس) میگوید:
«مخالفین برنی معتقدند که همه دیگران باید از رده خارج شوند و فقط خودشان باشند و خودشان! شاید نتایج کارولینای جنوبی شفافیت کمی برای نتیجه گرفتن به دستمان دهد که چه کسی واقعا شانس جنگیدن و رقابت را خواهد داشت. تا زمانی که این اتفاق رخ ندهد، درواقع آنها فقط خرچنگهای درون یک سطل هستند که یکدیگر را به سمت پایین میکشند.»
بنت ادامه داد: «حتی طرح پشتیبان برای تثبیت حمایت میانهروها در یک میثاق اخلاقی نیز میتواند شکسته شود. ما میتوانیم به یک نقطه اوجی برسیم که در آن برنی بیش از ۵۰ درصد آرا را به دست آورده است.»
باید توجه داشت که این اتفاقات تنها در نتیجه پیروزی شخص سندرز نبوده؛ بلکه بازتابی از واهمه دموکراتهای میانهرو نیز بوده است. در یک روز برنی ثابت کرد که میتواند ائتلافش را بر پایهای باریک که تصور میشد راهش را سد کند، بنا سازد و بسط دهد.
سندرز در سال ۲۰۱۶ با رای دهندگان آفریقایی آمریکایی دست و پنجه نرم میکرد؛ ولی اکنون او فاصله زیاد بین خود و بایدن در کارولینای جنوبی را کم کرده است. در همین راستا جسوس گارسیا نماینده ایالت ایلینویز در کنگره که در کمپین نوادای سندرز حاضر شده بود میگوید این پیروزی نشان دهنده سطح جدیدی از اعتبار برای ساندرز، به ویژه برای اقلیتهای رای دهنده بود. آنانی که قبلا متقاعد نشده بودند که میتوانند پیروز باشند.
گارسیا در مورد سندرز گفت: «رأی دهندگان از عملکرد وی در آیووا و نیوهمپشایر یاد خواهند گرفت؛ همانطور که میدانید کارولینای جنوبی، ایالتی است که نشاندهنده بیشترین تنوع در کشور است و این باعث میشود مردم نظری مجدد به وی و در جهت حمایتش داشته باشند. مردم دیدهاند که در سال ۲۰۱۶ وی همواره زمان زیادی را برای گوش دادن به آنان و مشارکت دادنشان در نظر گرفته بود.»
سندرز با مشاهده حامیان بیشمارش ابراز خوشحالی کرده و به هوادرانش در تگزاس گفته: «ما ائتلافی از چند نسل و نژاد را جمع کردهایم که نه تنها در نوادا پیروز میشود؛ بلکه میتواند به مانند موجی فراگیر، تمام کشور را دربرگیرد.»
پیت بوتجج دیگر نامزد حزب دموکرات به هواداران خود گفت که سناتور ورمانت «به یک انقلاب ایدئولوژیک انعطافپذیر که بیشتر دموکراتها را کنار بگذارد، معتقد است.» پیت آمریکاییها را بر آن داشت تا پیش از آنکه سندرز را نامزد حزب کنند، نگاهی جدی به آنچه در خطرشان است داشته باشند.
همین خط «عجله در نامزدی» بوتجج بود که فوریت و تهدیدآمیزی این شرایط را برای بسیاری از میانهروها برجسته کرده است؛ با این حال هیچ کاندیدایی نوادا را با این حس که شکست مطلق خورده، ترک نکرد. برعکس همهی آنها این احساس را داشتند که هنوز شانس این را دارند که به کارزار ادامه دهند. پیت معتقد است که تنها دموکراتی است که توانسته سندرز را در یک رقابت شکست دهد. اشارهاش به نتیجه ایالت آیووا است که درش هم وی و هم سندرز ادعای پیروزی داشتند.
آماندا رنتریا (مدیر کمپین انتخاباتی هیلاری کلینتون در سال ۲۰۱۶) معتقد است که بایدن انتظاراتش را در نوادا برآورده کردهاست و اکنون با بزرگترین آزمونش در کارولینای جنوبی مواجه است. وی در عین حال گفت که
سندرز پیشتاز بزرگ کارزار است.
آماندا معتقد است که:
«سندرز همیشه بوده و هرگز برای من به شخصه روشن نیست چرا هیچوقت کسی نبوده که وی را به طور کامل کنار زده باشد! او سالها در یک عملیات داخلی، شبکهای از پشتیبانان قوی و نیروهای مستعد و با تجربه را شکل داده است. تنها سوال باقیمانده این است که عرصه چقدر شلوغ خواهد شد؟ و خب آنچه تا کنون مشخص شده این است که هر شلوغی به نفع سندرز خواهد بود!»
…
منبع: وبسایت پولیتیکو، به قلم NATASHA KORECKI و DAVID SIDERS